2014 herzien

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2014 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In een San Francisco kabelbaan passen 60 mensen. Deze blog werd in 2014 ongeveer 460 keer bekeken. Als je blog een kabelbaan zou zijn, zou die ongeveer 8 reizen nodig hebben voordat die zoveel mensen zou kunnen vervoeren.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

Advertenties

Officiële PR tekst: ‘Ik kan niemand meer de weg vragen’

Met Ik kan niemand meer de weg vragen, toont Ruud Horrichs zijn bevindingen van een theatraal onderzoek dat is vertrokken vanuit zijn fascinatie voor Gilles de Rais, de Franse baron én kindermoordenaar uit het Frankrijk van de 15e eeuw. Aan de hand van korte scènes, achtergrondverhalen en interviews zoekt Ruud met het publiek naar verbanden tussen het gedrag van deze seriemoordenaar uit de middeleeuwen en de sociale ontwikkelingen in onze samenleving. Het onderzoek is een opmaat naar een avondvullende voorstelling en werd mogelijk gemaakt met een STROOM ontwikkeling beurs van de provincie Limburg.

Gilles de Rais

Gilles de Rais was een psychopaat die jarenlang ongestoord zijn gang kon gaan en honderden kinderen verkrachtte en vermoordde. Oogluikend toegestaan door een gevolg van excentriekelingen en bange dienaren, die hij soms door een sleutelgat liet meekijken naar zijn gruweldaden. 

Het onderzoek

Vanuit Gilles de Rais ontwikkelde het onderzoek zich naar de theatralisering van de psychopaat in het algemeen, om van daaruit door te groeien naar de behandeling van de psychopathisering van onze huidige samenleving.

De presentatie laat de ontwikkeling van het onderzoek zien. Vragen worden opgeworpen. Waardoor kon Gilles zo lang zijn gang gaan? Wie zijn de Gilles de Rais van nu? Wat is de invloed van gewelddadige  filmpjes en social media op ons gevoelsleven? Is internet vaak niet meer dan een virtueel sleutelgat? En zijn wij niet de zwijgende getuigen?

Is onze samenleving aan het psychopathiseren?

 

Concept onderzoek en regie: Ruud Horrichs Spel: Katrin Verlende en Sam Van Avermaet Coach: Joost Horward Scenografie en artwork: Sara Bomans Met dank aan: Christophe Aussems, Eddie Guldolf, Marieke Delannoy, historicus Dick Berents, psychiater met meerjarige forensische ervaring Leif Baltzer en Charlotte Caeckaert Met ondersteuning van: Theatermakershuis De Queeste, C-Mine Cultuurcentrum Genk, de Provincie Limburg en de gemeente Sittard-Geleen (NL)

Donderdag 18 september, 20.15 u Takt Festival Dommelhof, Neerpelt

Vrijdag 3 en zaterdag 4 oktober, 20.30 u Hasselt (locatie nog nader te bepalen)

 

 

 

 

De presentaties van het onderzoeksmateriaal komen eraan!

Op 18 september 2014 as. om 20.15 u is de première van mijn bevindingen van het onderzoek, met de titel ‘Ik kan niemand meer de weg vragen’, op het Takt-Festival in het Provinciaal Domein Dommelhof in Neerpelt (BE). Ik kijk er naar uit!

Ook op vrijdag 3 en zaterdag 4 oktober 2014 presenteren we. In Hasselt op een nog nader te bepalen locatie. 

IMG_1370 IMG_1377

Verder ben ik blij met de komst van Sara Bomans als scenograaf. Zie de bovenstaande foto’s. Het beeld gaat een stad zijn, gemaakt van dozenmateriaal.  Een stad waarin iedereen alleen thuis voor zijn of haar televisie of laptop zit. Vol mensen die nog maar weinig interactie met elkaar aangaan en waar amper plaats is voor empathie. Een massale stad vol met raampjes en silo’s. Raampjes waar je doorheen kunt kijken. Sleutelgaten. Tevens gaat deze stad ook dienen als een van de kastelen van Gilles de Rais.

Meer informatie volgt snel!

 

 

Gesprek met Leif Baltzer (psychiater, psychotherapeut) 21/07/2014 Maastricht (NL)

Vandaag heb ik een gesprek gehad met Leif Baltzer. We hebben afgesproken dat hij een rol gaat spelen in de presentatie van het onderzoek.

De vorm waarin dat gaat gebeuren zal een interview zijn, waarin ik hem als de theatermaker vragen stel over het thema, het verloop van het onderzoek en in welke mate hij iets merkt van de huidige tijdsgeest in zijn praktijkervaring.

Ik wil met het interview laten zien dat de kennis van de psychiater belangrijk is geweest in dit onderzoek. Maar ook dat zijn kennis een verlengstuk is geweest tussen de theorie en de praktijk, omdat Leif een sterke link heeft met het nu, de huidige tijdsgeest. En dat gecombineerd met zijn eigen specifieke vakkennis.

Mede door zijn kennisoverdracht heeft het onderzoek deze ontwikkeling in inhoud kunnen maken. Een ontwikkeling die vertrok vanuit het historische figuur Gilles de Rais, naar de theatralisering van de ´algemene´ psychopaat naar de link tussen de gruweldaden van Gilles de Rais en zijn gevolg met de huidige ´psychopathisering´ van de samenleving.

De PR-tekst van de presentatie van het onderzoek: ‘Ik kan niemand meer de weg vragen’

Ik kan niemand meer de weg vragen

 

Met Ik kan niemand meer de weg vragen, toont Ruud Horrichs zijn bevindingen van een theatraal onderzoek dat is vertrokken vanuit zijn fascinatie voor Gilles de Rais, de Franse baron én kindermoordenaar uit het Frankrijk van de 15e eeuw. Aan de hand van korte scènes, achtergrondverhalen en interviews zoekt Ruud met het publiek naar verbanden tussen het gedrag van deze seriemoordenaar uit de middeleeuwen en de sociale ontwikkelingen in onze samenleving. Het onderzoek is een opmaat naar een avondvullende voorstelling en werd mogelijk gemaakt met een STROOM ontwikkeling beurs van de provincie Limburg.

Gilles de Rais

Gilles de Rais was een psychopaat die jarenlang ongestoord zijn gang kon gaan en honderden kinderen verkrachtte en vermoordde. Oogluikend toegestaan door een gevolg van excentriekelingen en bange dienaren, die hij soms door een sleutelgat liet meekijken naar zijn gruweldaden. 

Het onderzoek

Vanuit Gilles de Rais ontwikkelde het onderzoek zich naar de theatralisering van de psychopaat in het algemeen, om van daaruit door te groeien naar de behandeling van de psychopathisering van onze huidige samenleving.

De presentatie laat de ontwikkeling van het onderzoek zien. Vragen worden opgeworpen. Waardoor kon Gilles zo lang zijn gang gaan? Wie zijn de Gilles de Rais van nu? Wat is de invloed van gewelddadige  filmpjes en social media op ons gevoelsleven? Is internet vaak niet meer dan een virtueel sleutelgat? En zijn wij niet de zwijgende getuigen?

Is onze samenleving aan het psychopathiseren?

 

Concept onderzoek en regie: Ruud Horrichs

Spel: Katrin Verlende

Coach: Joost Horward

Bewegingscoach: Marieke Delannoy

Met dank aan: Christophe Aussems, Eddie Guldolf, historicus Dick Berents en psychiater met meerjarige forensische ervaring Leif Baltzer.

Met ondersteuning van: Theatermakershuis De Queeste, C-Mine Cultuurcentrum Genk, de Provincie Limburg en de gemeente Sittard-Geleen (NL).

 

Première donderdag 18/09/2014 op het Takt Festival in het Dommelhof te Neerpelt, http://www.dommelhof.be

 

 

MIJN KERN ‘Ik kan niemand meer de weg vragen’

Door de gesprekken met Joost Horward en door mijn eigen gedachten ben ik tot een kern gekomen waar voor mij dit onderzoek om draait. Wat ik wil zeggen. Ik denk dat hiermee mijn fascinatie voor Gilles de Rais wordt verklaart. Het gaat verder en het gaat dieper dan enkel de figuur. Er brand een vuur in mij, een boosheid. En die boosheid wil ik vormgeven in theater. U mag het er mee eens zijn, maar u mag het er uiteraard ook volledig niet mee eens zijn. Het is mijn mening en die stel ik express zwart/wit voor. Om het duidelijk te maken. Hier komt ie.

De Westerse samenleving voedt zich met:

Winst

Ego

Aandacht

Gilles de Rais liet en laat nu nog soms zijn slachtoffers verbleken in de aandacht. Het kwaad trekt aan en dat wordt versterkt door social media. Volg eens het nieuws rondom een willekeurige schietpartij in de Verenigde Staten. De schutter krijgt alle aandacht. Maar krijgen de slachtoffers een gezicht?

De prikkels van de opkomende social media, reclame en televisie, leiden vervlakking in de hand, omdat het inlevingsvermogen en een kwetsbaarheid van het echte leven een stuk verloren gaat. Op dit soort plekken is namelijk weinig ruimte voor kwetsbaarheid. De twijfel wordt uit de communicatie gehaald. Men ‘moet het weten’. En regelmatig ten koste van een ander. Vooral sinds 11/09/2001 zijn mensen bang geworden en mogen ze het niet NIET weten.

Men mist hierdoor in mijn ogen een helikopterview over het leven. Men is met zichzelf bezig en verliest het begrip voor een handeling, een mening of een gevoel van een ander.

In deze communicatievormen is er sprake van een soort eenrichtingsverkeer.  Er worden emoties opgeroepen, waar men vervolgens lastig op kan reageren, omdat het via een scherm gaat. De ander is er namelijk vaak niet bij. Het is kant en klaar. Het is af. Maar dan gebeurd er dus juist weinig tot niets in de interactie op gevoelsniveau. Dit leidt op zijn beurt naar een psychopathisering van de samenleving. En uiteindelijk naar een totale ‘verdoemenis’.

‘Ik kan niemand meer de weg vragen’ slaat op dat ik niemand meer de weg durf te vragen (zwart/wit gezegd), omdat de samenleving steeds meer ‘de touch’ mist om elkaar de weg te wijzen.

Ik besef me terdege dat het onderzoek zich blijft ontwikkelen tot een kern: ik ben vertrokken vanuit Gilles de Rais om naar de veralgemenisering van het universum van de psychopaat te gaan, naar tot slot de, in mijn ogen, psychopathisering van de samenleving.

De vraag luidt: hoe ziet de Gilles de Rais van nu er uit? En hoe geef ik op de avonden , wanneer ik mijn bevindingen van het onderzoek toon, de lijn van Gilles de Rais naar de psychopathisering van de huidige samenleving weer?

Dat zijn interessante vragen die hun antwoorden nog gaan krijgen.